Trasy treningowe

Trening rozpoczynamy przy wyjściu czarnego szlaku, przy dolnej stacji wyciągu na Kopę. Jest to o tyle dogodne miejsce na start, że w pobliżu jest sporo miejsc parkingowych (płatnych).

Trasa to właściwie podbieg/podejście na Śnieżkę i zbieg przez Sowią Dolinę do Karpacza. Ostra, szybka wyrypa z pięknymi widokami. W odwrotną stronę też jest ciekawie.

Schroniska po drodze: Dom Śląski (przed Śnieżką), mniej więcej w połowie drogi.

Uwaga! Czerwony szlak (przy Domu Śląskim) przez Kocioł Łomniczki jest zimą zamknięty. Nie możecie więc tamtędy skrócić drogi.

Trening rozpoczynamy na parkingu przy Kruczych Skałach. Nie jest duży, ale też znacznie mniej uczęszczany, dlatego powinniście znaleźć miejsce.

Po dość krótkim odcinku łatwego podbiegu zaczyna się ostra wyrypa do góry czarnym szlakiem w kierunku Sowiej Przełęczy. Kolejny punkt na trasie to Skalny Stół, z którego przy dobrej pogodzie będziecie mieć przepiękny widok na Śnieżkę, część grzbietu i Karpacz. Dalej płaski, fajny odcinek w kierunku Przełęczy Okraj (uwaga, miejscami może być mokro), zakończony ostrym zbiegiem. Na przełęczy możecie zajrzeć do „Schroniska na Przełęczy Okraj” albo skręcić w prawo i 200 m dalej, już w Czechach, zahaczyć o lokalny sklepik czy knajpkę koło wyciągu narciarskiego.

Powrót do Karpacza to zielony szlak, kiedyś tak zwana „Tabaczana Ścieżka”, teraz „Droga Bronka Czecha”. Zimą szlak często jest wąski i mało przetarty, co sprawia, że jest naprawdę urokliwy. Najpierw lekko do góry, później przyjemny zbieg aż do Budnik. Budniki to stara osada, po której zostało jedynie kilka fundamentów domów. Warto zatrzymać się tam na chwilę i przeczytać tablice o życiu mieszkańców, szkole i schronisku, które kiedyś się tam znajdowały. To w Budnikach co roku odbywało się „Przywitanie Słońca” — rytuał, który pozwalał mieszkańcom cieszyć się promieniami słońca w dolinie, gdzie ze względu na położenie osady było ich w ciągu roku wyjątkowo mało.

Ta trasa to jedna z naszych ulubionych, szybkich wycieczek. Zazwyczaj jest na niej bardzo mało ludzi (nie licząc Przełęczy Okraj), więc można cieszyć się widokami, ciszą i spokojem Karkonoszy z dala od głównego grzbietu.

Trening nie jest mocno wymagający, a praktycznie całą trasę można bez problemu przebiec. Możecie go potraktować na dwa sposoby:

Wariant pierwszy: podchodzicie zielonym szlakiem na grzbiet. Czeka Was ostre podejście — ten kawałek dla większości będzie raczej podejściem niż podbiegiem — ale za to dłuższa trasa do schroniska, jeśli planujecie zatrzymać się tam na dłużej.

Wariant drugi, w przeciwną stronę: jednostajny, fajny (miejscami bardziej wymagający) podbieg aż do schroniska Samotnia, później ostro pod górę na grzbiet, zahaczając o schronisko Strzecha Akademicka. Dalej płaski odcinek po grzbiecie i ostry zbieg zielonym szlakiem w stronę drogi powrotnej do Świątyni Wang.

Kto nie był w Samotni, na pewno zauroczy się tym miejscem.

Najlepszą opcją na ten trening jest wyjazd pociągiem ze Szklarskiej Poręby do Jakuszyc. Kolejka jedzie dosłownie kilkanaście minut, sprawnie i szybko, wśród miłośników nart biegowych i wyjątkowych tras w Jakuszycach.

Z kolejki kierujecie się w stronę głównej szosy: kawałek trasami biegówkowymi albo krótkim odcinkiem w stronę stacji benzynowej i dalej do Leśniczówki i zielonego szlaku pieszego. Zielony szlak jest zimą wyjątkowo piękny i praktycznie nie ma na nim ludzi. Prowadzi wąską ścieżką wśród gęstych drzew, obok Owczych Skał — ciekawych formacji skalnych z widokiem na okolicę. Dobiegacie do schroniska na Hali Szrenickiej i dalej w górę w kierunku Szrenicy. Tam możecie nieco zboczyć z trasy, wejść do schroniska na Szrenicy i podziwiać widok na Szklarską Porębę.

Dalej kierujecie się na czerwony szlak głównym grzbietem Karkonoszy i biegniecie spory kawałek trasą ZUK-a. Mijacie formacje skalne Trzy Świnki i Twarożnik, omijacie Łabski Szczyt i za chwilę jesteście przy Śnieżnych Kotłach — uwaga, potrafi tam sakramencko wiać!

Uwaga! Zimowy wariant szlaku prowadzi prawą stroną Wielkiego Szyszaka, trochę tak, jakbyście zbiegali na czeską stronę. Trzeba być bardzo czujnym, żeby nie zbiec za daleko w stronę Czech i w odpowiednim momencie wrócić na szlak wzdłuż granicy (zimowe tyczki niewiele pomogą, bo też prowadzą w stronę zejścia do Czech). Chwilę dalej, na Przełęczy pod Śmielcem, kierujecie się z powrotem czerwonym szlakiem, żeby dostać się na niebieski szlak w dół. Jeśli się pomylicie, kawałek dalej jest kolejne zejście na niebieski szlak, na Czarnej Przełęczy (dołożycie około 1,5 km).

Uwaga! Zielony szlak w kierunku schroniska Pod Łabskim Szczytem (pod Śnieżnymi Kotłami) jest zimą zamknięty. Musicie zbiec nieco dalej, do czerwonego, bezpiecznego szlaku. Ze schroniska możecie zbiec niebieskim szlakiem (skręcając tak jak na mapie, w stronę centrum Szklarskiej Poręby) albo żółtym — do dolnej stacji wyciągu i centrum miasta.

Ten trening jest dość wymagający — po pierwsze ze względu na liczbę podejść, po drugie ze względu na dystans. Możecie go nieco skrócić, podchodząc od schroniska prosto na grzbiet oficjalną zimową trasą wzdłuż tyczek (niebieski szlak); aplikacja Mapy.cz nie chce wyznaczyć tego wariantu.

Proponujemy Wam zahaczenie o czeską stronę Karkonoszy w łatwy i przystępny sposób, z szybkim powrotem na polską stronę, co nie zawsze jest takie proste. Kawałek za granicą spotkacie źródła Łaby, zaraz za nimi jest dość płaski odcinek do schroniska Labská bouda i skręt na żółty szlak, na którym napotkacie zejście do Wodospadu Łaby — czeka tam przepiękny widok na rzekę i dolinę. Następnie kierujecie się zielonym, wąskim i bardzo przyjemnym szlakiem do pięknie położonego schroniska Martinova bouda, a zaraz za nim podejście, powrót na polską stronę i zbieg w kierunku mijanego już Schroniska Pod Łabskim Szczytem i do Szklarskiej Poręby.

Uwaga! Zielony szlak z Rozdroża pod Wielkim Szyszakiem do schroniska Pod Łabskim Szczytem jest zimą zamknięty. Musicie zbiec niżej, do czerwonego, bezpiecznego szlaku.

Ten trening również nie należy do łatwych, zwłaszcza jeśli weźmiecie pod uwagę:

• zazwyczaj mniej przetarty zielony szlak na Przełęcz Karkonoską,
• wariant wydłużenia o szczyt Krkonoš z widokiem na Kozie Grzbiety,
• wpad i wypad na Śnieżkę.

Na tę wycieczkę zarezerwujcie więcej czasu — będzie dużo zdjęć i fajnych schronisk.

Trasa prowadzi z parkingu przy dolnej stacji kolejki na Kopę, ale zamiast popularniejszych czarnego lub żółtego szlaku wybieramy zielony. Szlak zaprowadzi Was fajnym trawersem na Przełęcz Karkonoską i do Schroniska Odrodzenie. Uwaga — może być wąski i mniej przetarty, więc może Wam to zająć więcej czasu, niż planujecie. Na granicy kierujcie się na czeską stronę, najlepiej po prostu szosą w dół. W pewnym momencie w lewo odbija żółty szlak; zanim dobiegniecie do małej osady i knajpy Bouda u Bílého, skręcacie na niebieski szlak w stronę Luční boudy. Po drodze minięcie Lawinowy Wodospad i przyjemną ścieżką zaczniecie podchodzić do skrzyżowania z czerwonym szlakiem.

Dla chętnych: dobiegnijcie nieco ponad kilometr płaskim odcinkiem w stronę szczytu Krkonoš, z którego rozciąga się piękny widok na Kozie Grzbiety — jedyną prawdziwą, skalną grań w Karkonoszach — i czeską stronę gór. Piękne miejsce. Potem wracacie na szlak w stronę Luční boudy, a przy dobrej widoczności cały czas towarzyszy Wam niecodzienny widok na Śnieżkę. Docieracie do Domu Śląskiego i albo macie już dość i zbiegacie do Karpacza (czarnym lub żółtym szlakiem — wybiegają praktycznie w tym samym miejscu), albo robicie jeszcze odcinek specjalny na Śnieżkę i dopiero potem zbiegacie do Karpacza.